Μια νέα έκθεση από την Food Standards Agency (FSA) και την Food Standards Scotland (FSS) παρουσιάζει τις τεχνολογίες τροφίμων που αναμένεται να φτάσουν στα πιάτα των καταναλωτών, μέσα στην επόμενη δεκαετία. Η μελέτη εξετάζει τις καινοτομίες που είναι πιθανότερο να επηρεάσουν την παραγωγή τροφίμων έως το 2035 και να δημιουργήσουν νέες ανάγκες σε θέματα ασφάλειας και κανονισμών. Σύμφωνα με την έκθεση, οι τεχνολογικές εξελίξεις που αναμένεται να έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στο διατροφικό σύστημα περιλαμβάνουν νέες μορφές γεωργίας και παραγωγής τροφίμων. Ανάμεσα σε αυτές βρίσκονται:
1. Κάθετη γεωργία: τα φυτά καλλιεργούνται σε εσωτερικούς χώρους με απόλυτο έλεγχο των συνθηκών και ακριβή διαχείριση θρεπτικών στοιχείων.
2. &3. Ζύμωση ακριβείας και ζύμωση βιομάζας: αξιοποιούν την ταχεία ανάπτυξη μικροοργανισμών για την παραγωγή πρωτεϊνούχων συστατικών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε τρόφιμα.
4. Κυτταρική γεωργία: μια τεχνολογία που επιτρέπει την παραγωγή τροφίμων χωρίς την παραδοσιακή εκτροφή ζώων ή καλλιέργεια φυτών. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα τρόφιμα που παράγονται από καλλιεργημένα κύτταρα, τα οποία αναπτύσσονται σε εργαστηριακό περιβάλλον.
5. Χρήση βρώσιμων εντόμων, είτε ως ολόκληρα προϊόντα είτε ως συστατικά σε μορφή σκόνης που μπορούν να προστεθούν σε γνωστά τρόφιμα.
6. Μοριακή γεωργία: φυτά ή φυτικά κύτταρα λειτουργούν σαν μικροσκοπικά “εργοστάσια” για την παραγωγή συγκεκριμένων συστατικών τροφίμων, όπως πρωτεΐνες και ένζυμα.
7. Ζύμωση αερίων: χρησιμοποιεί μικροοργανισμούς που μετατρέπουν διοξείδιο του άνθρακα, υδρογόνο ή άλλα βιομηχανικά αέρια σε πρωτεΐνες και άλλα χρήσιμα συστατικά για τρόφιμα.
8. Τρισδιάστατη εκτύπωση τροφίμων:διαδικασία κατά την οποία εκτυπωτές δημιουργούν τρόφιμα, όπως σοκολάτα ή πουρέ πατάτας, προσθέτοντας διαδοχικά στρώσεις βρώσιμων υλικών.
9.Αντίστροφη παραγωγή τροφίμων: μια μέθοδος που αξιοποιεί θρεπτικά στοιχεία από υποπροϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων για τη δημιουργία νέων συστατικών.
Ορισμένες από αυτές τις τεχνολογίες βρίσκονται ακόμη σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, ενώ άλλες παραμένουν περισσότερο θεωρητικές και αποτελούν αντικείμενο παρακολούθησης για το μέλλον. Ωστόσο, όλες μαζί σκιαγραφούν μια πιθανή εικόνα για το πώς θα εξελιχθεί η παραγωγή τροφίμων τα επόμενα χρόνια.